Codename Panzers: Cold War

Na de geallieerde overwinning op Nazi-Duitsland lag Berlijn(dat was onderverdeeld in een Amerikaanse, Britse en een Franse sector)temidden het door de Sovjets bezette gebied. Allemaal goed en wel, maar toen de westelijke bezettingszones de D-mark invoerden als munt verklaarde Joske Stalin dat dat in strijd was met de gezamenlijke afspraken, waarop hij de toegangswegen tot Berlijn liet blokkeren en zodoende de blokkade van Berlijn startte. Met het oog ‘hun’ Berlijn niet aan haar lot over te laten startten de Yanks en de Britten een luchtbrug(de Fransen hadden hun vliegtuigen nodig voor een onafhankelijkheidsoorlog in Indochina en konden dus niet meespelen!) tussen West-Duitsland en Berlijn. Bon, we dwalen zwaar af met onze geschiedenisles, maar in ‘Codename Panzers: Cold War’ loopt er het een en ander mis bij deze luchttransfers: een Russisch vliegtuig wordt hoogstperongeluk getrakteerd op enkeltje dieperik na een aanvlieging met een luchtbrugtoestel. Gevolg: de spanningen tussen het Westen en de Communisten laaien hoog op.

Micromanagen a volonté

Gameplaygewijs is er niet bijster veel veranderd tegenover de twee voorgangers ui het Panzers-universum. Je krijgt een select gezelschap alleskunners toegewezen waarmee je beetje bij beetje de map onder controle moet zien te krijgen. Net als in de toekomstige topper ‘Dawn of War II’ is dekking zoeken ook mogelijk, en vaak levensreddend. Grondstoffen delven of nieuwe units creëeren zit er niet in, dus spaarzaamheid en doordachte tactiek zijn dan ook van groot belang. Op de maps zijn er echter –wereldvernieuwend is het niet- Points of Interest aangebracht. Deze helpen je alvast serieus bij het succesvol uitvoeren van de missies, die overigens niet altijd even simpel zijn op moeilijkste niveau. Wat wil je dan ook, wij nemen hier bij GUNK ook altijd teveel hooi op onze vork, dus eigen schuld dikke bult zeker?

Oerlelijke CGI

In achttien missies, aanelkaargeflansd met matige CGI filmpjes, valt alvast het nodige vertier te halen met de nodige (al dan niet) verborgen campagnes. De multiplayermode hebben we echter nog niet kunnen testen en daar heeft ondergetekende alvast spijt van. Een RTS kan je sowieso niet volledig inschatten zonder ook de multiplayer ervan gespeeld te hebben, maar goed dat kan nog wel wachten tot de review dan. Met het RTS-genre dat de voorbije maanden niet te klagen had over content zit het alvast snor. Of deze ‘Codename Panzers: Cold War’ voor Jan met de Pet zal zijn is nog wel zeer de vraag. Met de sterke focus op tactiek en het onderhouden van je beperkte core soldaten is er een wel een bepaald niveau behaald, maar de gemiddelde gamer zal deze waarschijnlijk overlaten aan de iets meer hardcore RTS’er.

Hopelijk