Legendary

In de Mythologie is de doos van Pandora een geschenk van de Goden die, indien ze geopend wordt, een groot kwaad op de mensheid zou loslaten. In ‘Legendary’ kruip je in de huid van Deckard, een vrij banale en anticharismatische “held”, die in opdracht van een zekere LeFey de doos van Pandora moet zien te bemachtigen. Onze held in kwestie vindt de beruchte doos in een New York's museum, waar hij er eveneens in slaagt de doos te openen... Tijdens het openingsproces wordt zijn hand ook nog eens door een zwaard doorboord, wat hem naast een vreemd litteken de mogelijkheid oplevert om Animus energie op te nemen. Wanneer je genoeg energie hebt opgenomen kan je deze gebruiken om je health terug op pijl te krijgen of om op je tegenstanders los te laten. De eerste speelmomenten bestaan eruit heelhuids het museum te verlaten, waarna je ook onmiddellijk het sterkste - en helaas ook enige - punt van de game mag aanschouwen.

Wie loert daar door het struikgewas?

Eens je je op de trappen van het museum bevindt, zie je namelijk aan de hand van een dramatisch in beeld gebracht tafereel wat de duivelse doos heeft aangericht. De straten van New York zijn een totale chaos geworden, gigantische griffioenen plukken mensen van de grond, torenhoge Gollems bestaande uit autowrakken banen zich een weg door flatgebouwen alsof het struikgewas is, en alsof dat niet genoeg is zakt het wegdek regelmatig eens onder je voeten vandaan.

Om van te huilen

Dit klinkt allemaal heel leuk, en dat had het ook kunnen zijn, ware het niet dat het spel er om te beginnen grafisch verschrikkelijk uitziet en de gameplay al evenmin om over naar huis te schrijven is. Je personage kan met een beetje optimisme tien centimeter van de grond springen, wat vrij lastig is als je in een ellenange straat vol autos staat, waarbij je niet op de motorkap kan springen! Legendary zit vol met soortgelijke frustrerende gameplay elementen. Voor bijna elke deur dat je wil openen, moet je het slot forceren, een hendeltje naar beneden trekken of aan een wiel staan draaien, wat allemaal gedaan wordt door de X knop gedurende vijf seconden in te drukken. Verder wordt je af en toe geteisterd door een aantal totaal ongepaste platform elementen, wat nogmaals niet eenvoudig is met een personage dat niet van de grond geraakt en bijgevolg de game nodeloos uit zijn ritme brengt.

Naast het feit dat deze gameplay elementen slecht zijn uitgewerkt, doen ze het spel afwijken van de essentie, namelijk mythologische wezens terug naar hun hol schieten.

Doos