Lost in Blue: Shipwrecked

Sommige mensen vinden het belangrijk dat je elke game vanuit de juiste doelgroep bekijkt en het daar ook naar beoordeeld. Toen ik het eerste tussenfilmpje van deze ‘Lost in Blue’ zag, wist ik echter al meteen welk soort vlees ik in de kuip had. Een stomweg aangepaste versie van de DS-versies waar niemand eigenlijk echt van wakker had gelegen.

Titanic: The Game

Je speelt het verhaal als een zoon van een kapitein van een groot cruiseschip dat door een brand net als de Titanic ten onder gaat met al zijn glorie. Je raakt op het water verdwaald op je koffer en belandt op een onbewoond eiland met je trouwe aapje ‘Hobo’. Daar merk je al snel dat je alles op jezelf zal moeten oplossen. Het spel bestaat dan ook uit het zoeken van eten, water en allerlei belachelijke materialen om je later doorheen het spel te helpen. Zo moet je vooraleerst een vlot zien te bouwen waarvoor je de gebruikelijke stokken en touwen moet zoeken.

Dat gebeurt op zo’n belachelijke manier dat je nauwelijks van een behoorlijke Wii-toepassing kan spreken. Het gebruikt immers dezelfde features die je van een DS zou verwachten, waardoor het boordevol minigames zit waar je bijzonder weinig plezier aan beleeft. Zo moet je vooral in het zand woelen om schelpen op te rapen, je vlot bouwen door met je remote en nunchuck heen en weer te bewegen. Een bijzonder magere toepassing van een console met zoveel mogelijkheden.

Geluidsloze tussenfilmpjes

Als je dan al tussenfilmpjes gebruikt, vind ik dat je die ook mooi mag uitwerken. In ‘Lost in Blue: Shipwrecked’ blijf niet enkel op je honger zitten qua gameplay, maar ook de cinematografische momenten (als we die al zo mogen noemen) zijn echt om bij te huilen. Zo krijg je slecht gerenderde sfeerbeelden, zonder stem, met droge en saaie achtergronden die helemaal niets toevoegen aan het verhaal.

Helemaal geen interessante game, die zowel oud als jong zal versaaien tot ze erbij neervallen. Als je al door het eerste stadium van de game raakt, zal je merken dat je een mooie blondine tegen het lijf loopt. Maar na vijf minuten heb je al door dat er ook met haar weinig te beleven valt. Meer van hetzelfde, zonder veel variatie.

Bert Pollet