Bionic Commando

Nadat we vorig jaar getrakteerd werden op een remake van de NES-versie van Bionic Commando, krijgen we nu een compleet nieuwe editie van de inmiddels meer dan 20-jaar oude reeks. Deze nieuwe Bionic Commando probeert zo goed mogelijk de klassieke gameplay te verzoenen met de nieuwe technologie. Terug van de partij is de bionische grijphaak als hoofdtransportmiddel naar keuze en opnieuw ligt de nadruk op non-stop actie. De grootste verandering is dat de game zich deze keer niet afspeelt in 2D-sidescrolling omgevingen, maar in grootse open 3D-locaties zoals het door een kernbom verwoeste Ascension City.

Nathan Spencer heeft een eitje te pellen. Nadat hij in één van de vorige games de wereld wist te redden van een snode dictator, werd hij beloond met stank voor dank. De regering luisde hem erin en meneer Spencer mocht de komende jaren wegkwijnen in de gevangenis. Tot BioReign, een groep terroristen, een radioactieve bom in Ascension City laat afgaan. Hypocriet als deze is, klopt de overheid weer bij Nathan aan om in ruil voor zijn vrijheid nogmaals orde op zaken te stellen. Met tegenzin gaat hij hiermee akkoord. Niet meteen het origineelste verhaal, maar op vlak van presentatie en voice acting zit alles wel snor.

Het duurt eventjes voor Bionic Commando volledig op dreef komt. Relatief vroeg in het spel krijgt de speler een vrij lauwe tutorial die hem wat wegwijs maakt met de verschillende mogelijkheden van zijn bionische arm. Hoofdfunctie van de arm is transport, maar kan daarnaast ook vijanden en voorwerpen vastgrijpen en weggooien. Doorheen de game kan de arm zich vrijwel aan alles vasthechten om zo efficiënt door de stad te slingeren. Het kan eventjes duren vooraleer je het slingeren volledig onder de knie hebt, want bij de minste fout verlies je al je opgebouwde bewegingsnelheid.

Zoiets kan meteen fataal zijn, want het spel is weinig vergevingsgezind. Niet alleen een plotse belaging van onverwachte vijanden kan voor een snelle dood zorgen, ook de omgeving kan vlug roet in het eten gooien. Hoewel de omgevingen zeer open zijn, dwingt de game de speler vaak om een specifieke route te volgen door bijvoorbeeld overstroomde en radioactieve gebieden. Wie toevallig in één van beide terecht komt, sterft een zeer ongewisse dood. Gepaard met de gierigheid op vlak van checkpoints kan dat immens frustrerend zijn. Ook de wapenactie, op gebruik van de arm na, voelt wat te stroef aan, Ondanks deze minpuntjes is Bionic Commando een schitterende actietitel die ons van begin tot einde wist te boeien.