Prototype

Het spel heeft dan ook alles wat je maar kunt willen: free roaming in een nagebouwd New York, explosieve gevechten, een matig tot leuk verhaal dat goed verteld wordt en genoeg inhoud om je een hele tijd bezig te houden.

Over het verhaal wil ik uit principe nog niet al te veel weggeven. Dat heeft toch de nodige leuke twists om je geboeid te houden. Niet dat het plot een Agatha Christieroman waardig is, maar persoonlijk schat ik het toch wat hoger in dan het gemiddelde verhaal in het genre. Je kruipt in de huid van Alex Mercer, die door een leuk virus kan gaan muteren; de Mexicaanse griep is er niets bij. Het hele spel draait rond de zoektocht naar ‘de waarheid' over het virus, de oorsprong ervan en ook over je eigen geschiedenis. Je wordt namelijk wakker in een mortuarium met enkel je naam als leidraad.

In vorige reviews ben ik al regelmatig de term ‘levend Zwitsers zakmes' tegengekomen. Dat klinkt heel erg veelbelovend en sexy. Voor Alex Mercer gebruik ik liever de term ‘stoere levende Leatherman'. Het virus heeft hem immers in een dodelijk wapen veranderd. Eerst en vooral heb je al een goeie basis om van te vertrekken. Zoals het een goeie superheld - alhoewel Mercer eerder een antiheld is - betaamt heeft hij genoeg kracht om uit zichzelf al een autootje op te heffen en weg te werpen. Dat in combinatie met zijn snelheid maken hem om al relatief onstopbaar. Er zit ook een serieuze dosis parcours in het spel. Wanneer je in de sprint ergens tegen gaat lopen gaat hij niet als een sukkel blijven stilstaan, maar loopt of springt hij over de obstakels.­ Wie echte snelheid zal willen halen doet natuurlijk zijn best om nog wat te sturen, maar zo blijf je toch nooit meer steken op vervelende plaatsen. Had ik trouwens al vermeld dat Mercer wel iets heeft van een spinnetje? Hoe hij het doet, ik heb geen idee, maar hij loopt even vlot op een muur als over de grond. Dat dan in combinatie met het zweven - dat relatief vroeg in het spel te unlocken is - zorgt ervoor dat van A naar B gaan in dit spel niet verveeld.

Dat is dus nog maar de basis. Mercer kan heel wat leukere zaken doen met zijn lichaam. Vroeg in het spel zul je al je handen in twee gigantische klauwen kunnen veranderen. Deze zijn niet alleen erg tof om te zien, maar doen vooral flink wat meer schade dan het standaard vuistwerk. Combineer dit met een hele hoop dodelijke combo's voor extra moordende efficiëntie. Niet dat je te sterk bent overigens, tactisch spelen was regelmatig aangeraden. Naast je klauwen zijn er nog een hoop aanvallende krachten - een zweep, hamers als vuisten of gewoon extra kracht - maar het tofst van de hele hoop is toch wel het enorme zwaard. Activeer deze kracht en je ganse arm wordt een leuk groot en vooral vlijmscherp zwaard. Persoonlijke voorkeur, ik geef het toe. Wie wil kan het volledige spel op zijn klauwen uitspelen - om maar ene te noemen - maar dan zal je het wel wat moeilijk hebben.

Daarnaast zijn er nog een truukjes die onze gemuteerde vriend wat beschermen. Zo kan hij een schild maken of zichzelf in een gepantserd kostuum steken. Dat laatste beperkt je bewegingen wel wat, dus goed kiezen wanneer je het gebruikt is de boodschap. Die krachten op zich zijn al leuk, maar pas als je wat nieuwe combo's koopt met je experience (met zowat alles te verdienen) kom je pas echt tot je recht. Ik kan ook met de hand op het hart zeggen dat dit de eerste keer was dat ik in een actiespel ben overgegaan tot ‘grinden'. Voor de mensen die RPG-terminologie niet vatten: het herhaaldelijk doen van een opdracht of vijanden doden om meer ervaring op te doen. Ik kan een goede tip geven voor wie al wat verder zit in het spel: met infected vision de besmette watersilo's gaan kapotdoen met een helikopter gaat snel en levert veel ervaring op.

Om terug wat op adem te komen lopen er genoeg snacks rond in het spel: zo goed als elk levend wezen kan door Mercer geconsumeerd worden. Dat zorgt niet enkel voor extra leven, maar je houdt er ook nog eens die persoons herinneringen aan over.

Het brengt ons meteen bij de charme van het verhaal. Buiten de grote cutscenes tussen missies ben je niet verplicht om je verder te verdiepen in het spel. Wie dat wel doet komt echter zoveel meer te weten. Doorheen de hele stad lopen mensen rond met hun hoofdje vol informatie die je een beter beeld van het verhaal geeft. Wie dat wil kan ze verlossen van die last om te dragen en hun herinneringen opnemen. Die worden weergegeven op een mooie stilistische manier met mooie filmpjes. Het geheel kun je bijhouden in het Web of Intrigue. Daarin zie je heel erg overzichtelijk hoe ver je al zit met het verhaal.

Die mooie tussenfilmpjes doen je echter net iets te veel kwijlen. Ik wil niet gaan beweren dat het spel lelijk is maar de cutscenes doen je naar meer verlangen. De stad ziet er wat grauw en inspiratieloos uit, met regelmatig dezelfde textures die terugkomen. Het is een gemis, maar een die wel te vergeven is. Alex Mercer ziet er immers wat beter uit. Hij beweegt enorm natuurlijk en de animaties van de verschillende combo's en bewegingen zijn een lust voor het oog. Door die vlotte animaties en een even vlotte besturing voelt alles ook heel natuurlijk aan. Even snel een auto vastnemen om naar een helikopter te werpen, of zelf die helikopter gaan kapen: alles gaat simpel zonder ooit te makkelijk te worden.

Op de normale moeilijkheidsgraad was het soms al even zwoegen om door missies te raken. De meesten zijn perfect te doen zonder al te veel problemen, maar tactisch denken is echt noodzakelijk om voorbij andere stukken te raken. Het loont bijvoorbeeld om in een legerbasis eerst subtiel de detectoren die je virus kunnen opsporen onschadelijk te maken om dan even later gewoon als soldaat binnen te wandelen. Je kunt ook gewoon beginnen op alles te slaan, maar de tegenstand is dan soms te overweldigend. Daarom is het ook een luxe om zo snel een dak te kunnen opkruipen. Zo kun je je even concentreren op de helikopters - die in dit spel als muggen rond je hoofd zwermen - en de moeilijkere vijanden die ook kunnen klimmen. Op hetzelfde moment is dit ook een enorm gebrek in het spel. Er zijn weinig nieuwe vijanden in het spel. Het wordt gewoon moeilijker doordat je constant meer vijanden op hetzelfde moment voor je krijgt. Er zijn momenten dat je elke twee seconden wel een raket moet ontwijken, om nog maar te zwijgen van een belachelijk lange boss fight op Times Square naar het einde van het spel toe.

Om het spel wat op te vullen zijn er over de hele stad ook genoeg uitdagingen te vinden. Die challenges zijn telkens goed voor wat ervaringspunten naar gelang de score die je haalt: brons, zilver of goud. Die uitdagingen gaan van het om ter snelst enkele way points te doorlopen, tot het vermoorden van zoveel mogelijk mensen met die of die kracht. Persoonlijk zijn zo'n zaken niet helemaal mijn ding, maar ze bieden zeker een meerwaarde. Ook al omdat je alle experience kunt gebruiken in het spel. Toch gaat het sneller - dat heb ik uitvoerig getest - om lekker ouderwets te grinden dan om de uitdagingen te doen. Mensen zonder achtergrond in RPG's zullen hun ding dan weer volledig kunnen doen met de opdrachten in de stad.

Die stad leeft trouwens ook mee naar gelang de infectie verder voortraast in de stad. Er zijn blauwe zones met een hele hoop militair personeel. Zones waar je je beter wat koest houdt dus. De plaatsen waar het virus heer en meester is zijn dan weer rood. Hier vinden we ook militairen terug, maar die zijn meestal te druk aan het vechten om zich echt over jou te ontfermen. De plaats van die zones en de hevigheid van de militaire aanwezigheid verandert dus continu tijdens het spelen van het spel.

Het is spijtig dat er geen multiplayer in dit spel te vinden is als kers op de taart, zelfs met zo'n leuke singleplayer. Persoonlijk had ik een vijftiental uren nodig om niet alleen de verhaallijn helemaal uit te spelen, maar tussendoor ook serieus wat doelloos ronddwalen in New York. Hoewel dat meer is dan veel games tegenwoordig had ik toch op wat meer gehoopt. Het feit dat ik het spel helemaal heb uitgespeeld alvorens deze review te schrijven is wel een teken aan de wand: ik was eventjes verslaafd.