Resident Evil: Archives

In 1996 bracht Capcom Resident Evil uit op de Playstation. Shinji Mikami is de grondlegger van deze reeks. Hij bedacht een systeem waardoor de achtergrond van het spel stilstaand in beeld werd gebracht, maar het niet moest inbinden op grafisch vlak. Deze methode zorgde ervoor dat de figuren in het spel meer details en kleuren meekregen. Het nadeel was dan weer de zeer lange laadtijd als je van ruimte veranderde. Een probleem dat ze wisten op te lossen met het tonen van een deur die zeer langzaam open ging. Dit werd toen beschouwd als een gruwelijke spanningsverhoger, maar in latere versies begon het wel stilaan irritant te worden.

Enkele jaren later, in 2002 om precies te zijn, besloot Capcom om een remake te maken voor de GameCube. Het spel kreeg een grafische verbetering, nieuwe gebieden, monsters en gameplayelementen waarmee de fans van het genre een korte geschiedenisles kregen. Ondertussen zijn we in 2009, dertien jaar na het origineel, en is het tijd voor de Nintendo Wii om deze klassieker te mogen ontvangen. Helaas krijg je deze keer zeer weinig tot geen vernieuwingen en moet je het eigenlijk doen met de port van de GameCube-editie.

Het verhaal zal ondertussen bij jullie wel gekend zijn, maar voor wie het spel al zoveel jaren gemist heeft zet ik alles nog even op een rijtje. The Raccoon City Police Department stelt zich grote vragen bij de verdwijning van hun Bravo-team in het gebied rond Arklay Mountain. Hier gebeuren de laatste wel vaker vreemde dingen en nadat alle contact met het S.T.A.R.S. (Special Tactics and Rescue Service) B-team werd verbroken is het tijd om het Alpha-team erop af te sturen. Dit team bevat de speelbare personages Jill Valentine en Chriss Redfield, die beide recent nog aan het werk waren in Resident Evil 5. De andere leden van het team zijn Barry Burton, Albert Wesker en Joseph Frost. Die laatste zal helaas niet al te lang meer deel uitmaken van het team, want kort na de landing met de helikopter wordt hij aangevallen en gedood door een Cerebrus, een op hol geslagen hond.

De andere leden vluchten naar de beroemde Mansion, een villa bestaande uit enorm veel kamers met de nodige gevaren en vallen. Hier ontdekken Jill en Chris een verborgen laboratorium van de beruchte Umbrella Corporation waar deze organisatie er lustig op los experimenteert met het T-virus. Een virus dat ervoor zorgt dat dode organismen terug tot leven komen. En zoals zo dikwijls met dergelijke experimenten loopt het verschrikkelijk mis en breidt de zombieplaag zich met elke Resident Evil steeds verder uit. Verder kom je te weten dat Wesker deel uitmaakt van Umbrella. Om je tegen te houden laat hij een Tyrant op je los. Dit is een mens die geïnfecteerd is met het T-virus. In je strijd sta je niet helemaal alleen, hoewel je toch dikwijls dat gevoel zult ervaren. Jill wordt bijgestaan door Barry, Chris tenslotte krijgt hulp van Rebecca Chaimbers, een overlevende van het Bravo-team.

Geen autosaveVoor je begint krijg je een vraag voorgeschoteld. Je antwoord hierop bepaalt eigenlijk de moeilijkheidsgraad. Ga je graag voor de uitdaging en geniet je van de voldoening die eraan vast hangt of doe je het liever rustig aan? Daarna is het tijd voor een eerste filmpje waarin je wordt opgejaagd door enkele Cerebrus en je toevlucht zoekt in het Mansion. Aan de gameplay hebben ze helemaal niets veranderd. Je hebt dus nog steeds vaste camerastandpunten en jij moet je personage de juiste richting in sturen, puzzels proberen op te lossen en zoveel mogelijk monsters uit je buurt proberen te houden. In het begin voelt dit wel nogal vreemd aan, omdat vooruit echt vooruit is voor je personage en niet gewoon in de richting waarin je de analoge stick van de Nunchuck beweegt. Tegenwoordig zijn we het vooral gewoon om vanuit een shoulder view ons doorheen de verschillende levels te worstelen, waardoor deze besturing eigenlijk nogal stroef aanvoelt en zeker niet meer hedendaags.

Daarbij komt dan ook nog dat je verplicht bent om zelf te saven en dat je niet kunt terugvallen op een autosave-functie. Zeer vervelend als je net een heel stuk hebt weten te overleven en dat je vlak voor een opslagmogelijkheid om zeep wordt geholpen door een bloeddorstige zombie. Maar dat is nu juist wat dit spel zo uitdagend maakt, het kost je werkelijk veel bloed, zweet en tranen om de game uit te spelen. Als je het zo beu bent om telkens een veel te gemakkelijk spel voorgeschoteld te krijgen is dit systeem wel zeer bevorderlijk voor een hogere moeilijkheidsgraad, want simpel is Resident Evil zeker niet.

Het is misschien wel jammer dat het spel geen grafische update heeft gekregen, maar de gehele sfeer die Resident Evil nog steeds na dertien jaar uitstraalt is gewoon vingerlikkend lekker. Het zijn vooral die onverwachte schrikmomenten die je hart steeds sneller doen slaan. Je mag dan misschien denken dat het een zeer rustig moment is in het spel, maar voor je het weet springt er onverwachts een Cerebrus door het raam en kom je tot de conclusie dat je onderbroek moet worden ververst.